Zajęcia sportowe dla najmłodszych – dyscypliny i podstawowe zasady
Przy planowaniu aktywności fizycznej najmłodszych warto brać pod uwagę nie tylko i wyłącznie wiek, niemniej jednak również sposób, w jaki dziecko reaguje na nowe zadania ruchowe. Jedne dzieci chętnie powtarzają określone sekwencje, inne potrzebują więcej czasu na poznanie ćwiczenia i oswojenie się ze sprzętem. Zajęcia ruchowe dla dzieci mogą obejmować gry zespołowe, ćwiczenia gimnastyczne, taniec a także elementy akrobatyki.
Każda z owych form angażuje organizm w nieco inny sposób. Podczas skoków ważna jest kontrola lądowania, przy ćwiczeniach równoważnych istotne pozostaje ustawienie stóp i tułowia, a w zadaniach wymagających podparcia znaczenie ma praca rąk i barków. Warto zwrócić uwagę na to, że sprawność dziecka nie rozwija się równomiernie. Może ono świetnie radzić sobie z zapamiętywaniem układów, a jednocześnie mieć trudności z utrzymaniem określonej pozycji. Dlatego ocena postępów powinna uwzględniać różnorodne kwalifikacji, a nie tylko i wyłącznie liczbę zaprojektowanych ćwiczeń czy odcinek trudności opanowanych figur.
W aktywnościach łączących gimnastykę z pracą na podwieszonym sprzęcie istotną rolę odgrywa przygotowanie fizyczne (zobacz: zajecia na kole). Akrobatyka powietrzna wymaga znajomości podstawowych chwytów, umiejętności utrzymywania ciężaru ciała oraz kontrolowania ruchu w zmieniającym się położeniu. Ćwiczenia mogą być wykonywane na szarfach, kołach i innych przyrządach zastosowanych do tego rodzaju treningu. W praktyce nie wystarczy samo zapamiętanie kolejności ruchów. Trzeba jeszcze wiedzieć, w którym momencie zmienić chwyt, jak ustawić nogi i kiedy przenieść ciężar ciała. Niedociągnięcia często pojawiają się wtedy, gdy uczestnik próbuje stworzyć następną figurę bez dobrego opanowania poprzedniej. Z tego powodu nauka przebiega etapami, a poszczególne elementy są dobierane do aktualnych sposobów. Znaczenie moraz przygotowanie stanowiska, sprawdzenie mocowań i przeznaczenie odpowiednich zabezpieczeń. Przyrządy podwieszane wymagają regularnej kontroli technicznej, a ich wykorzystywanie powinno odbywać się w zgodzie z przeznaczeniem i zasadami określonymi przez producenta.
Warto też zwrócić uwagę na połączenie ruchu z muzyką i zapamiętywaniem choreografii. Szkoła tańca może prowadzić zajęcia oparte na różnych stylach, w których uczestnicy poznają kroki, obroty, przejścia oraz sposoby pracy z rytmem. W takich ćwiczeniach istotna jest kolejność ruchów i umiejętność implementacji ich do tempa utworu. Niektóre programy obejmują też elementy akrobatyczne, które wymagają osobnego przygotowania. Do tej grupy można zaliczyć pole dance dla dzieci, czyli dostosowane do młodego wieku ćwiczenia przy pionowej rurze (warto zobaczyć: pole dance dla dzieci). W zależności od programu mogą one obejmować naukę chwytów, prostych obrotów, pozycji stojących i kontrolowanych przejść. Wybieranie elementów powinien uwzględniać rozwój układu ruchu oraz sposobów utrzymywania ciężaru ciała na rękach. Nie wszystkie figury stosowane w treningu dorosłych nadają się dla młodszych uczestników. Szczególnej sugestie wymagają ruchy wykonywane z oderwaniem obu stóp od podłoża, ponieważ stawiają większe oczekiwania dotyczące siły i kontroli ciała. Wiek nie jest jedynym kryterium doboru ćwiczeń, ponieważ dzieci w tej samej grupie mogą posiadać w całości inne doświadczenia i poziom sprawności.
Odrębną technikę używa się podczas ćwiczeń na kole akrobatycznym. Aerial hoop dla dzieci polega na wykonywaniu określonych pozycji i przejść na obręczy zawieszonej nad podłożem. W współzależności od stopnia przygotowania mogą to być ćwiczenia w siadzie, zwisie albo pozycje wymagające przenoszenia ciężaru w gronie różnymi punktami podparcia. W odróżnieniu od pracy na szarfie obręcz ma stały kształt, dlatego uczestnik musi zaimplementować ustawienie ciała do jej konstrukcji. Znaczenie ma rozmieszczenie dłoni, kontakt nóg z metalową powierzchnią oraz administrowanie położenia tułowia. W trakcie pierwszych prób zwłaszcza ważne jest poznanie sposobu wchodzenia i schodzenia z przyrządu. Nieprawidłowe ustawienie dłoni lub pośpieszna zmiana pozycji mogą utrudnić utrzymanie równowagi. W treningu uwzględnia się też obciążenie nadgarstków, łokci i obręczy barkowej. Jeśli pojawia się zmęczenie, dalsze wykonywanie wymagających chwytów może prowadzić do pogorszenia techniki. Dlatego ćwiczenia powinny być rozłożone w czasie, a ich zakres dostosowany do umiejętności uczestników. Ważne pozostają również dopasowana wysokość zawieszenia obręczy, stan techniczny mocowań i przestrzeń umożliwiająca prawidłowe zabezpieczenie miejsca treningu.
Źródło: szkola tanca.