Metody personalizacji i numerowania biletów komunikacyjnych
Organizacja dystrybucji przejazdów wymaga uwzględnienia wielu elementów, które na 1szy rzut oka mogą wydawać się mało istotne. Jednym z nich jest sposób przygotowania dokumentów potwierdzających opłatę za transport. Bilety komunikacyjne pełnią nie tylko funkcję informacyjną, ale również stanowią bazę do sprawdzenia rodzaju zakupionej usługi i czasu, w którym można z niej korzystać.
Ich konstrukcja zależy od systemu taryfowego, rodzaju przewoźnika oraz używanych urządzeń. Przeciwnie tworzy się bilety jednorazowe, a całkiem inaczej okresowe, na których musi wyszukać się więcej danych. W sytuacji tych drugich ważne jest między innymi oznaczenie terminu ważności, rodzaju uprawnienia a także ewentualnych ograniczeń dotyczących przejazdu. Układ informacji powinien odpowiadać rzeczywistemu sposobowi użytkowania dokumentu, ponieważ pasażer i osoba kontrolująca na prawdę bardzo często mają mało czasu na jego sprawdzenie.
Przygotowanie takich materiałów wymaga dopasowania technologii produkcji do ich późniejszego użycia. Druk biletów może być realizowany na różnorakich rodzajach papieru, przy wykorzystaniu metod pozwalających na pozyskanie określonej trwałości i dokładności nadruku. Nie każdy materiał sprawdzi się w urządzeniach automatycznych. Zbyt gruby papier może powodować kłopoty z podawaniem, natomiast podłoże o niewłaściwej strukturze może utrudniać nanoszenie oznaczeń. W praktyce znaczenie mają też wymiary arkuszy, sposób cięcia oraz rozmieszczenie perforacji, jeżeli dokument ma być odrywany z większego bloczka. Przy projektowaniu trzeba przewidzieć marginesy technologiczne, ponieważ elementy umiejscowione zbyt blisko krawędzi mogą zostać częściowo ucięte. Osobnego sprawdzenia wymagają numery seryjne, kody kreskowe i inne oznaczenia odczytywane przez skanery. Nawet niewielkie przesunięcie nadruku może wpłynąć na poprawność odczytu.
W sytuacji dokumentów stosowanych do rozliczania przejazdów istotne pozostaje także ograniczenie sposobów ich nieuprawnionego kopiowania. Z tego względu wykorzystuje się druk zabezpieczony, w którym projekt graficzny i rodzaj podłoża mogą zawierać dodatkowe elementy utrudniające wykonanie imitacji. Rozwiązania tego typu obejmują między innymi specjalne wzory tła, mikroelementy graficzne, znaki widoczne pod określonym kątem czy oznaczenia nanoszone przy użyciu wybranych rodzajów farb. Nie wszystkie metody są odpowiednie dla każdego rodzaju biletu. Przy ich wyborze trzeba uwzględnić zarówno koszt stworzenia, jak i sposób weryfikacji dokumentu podczas testom. Zabezpieczenie powinno być możliwe do sprawdzenia przy użyciu dostępnych narzędzi lub poprzez zestawienie z ustalonym wzorem. Ważne jest też zachowanie wielokrotności między kolejnymi seriami, ponieważ zmiany w wyglądzie lub rozmieszczeniu oznaczeń mogą utrudniać rozpoznawanie nietypowych egzemplarzy.
Na sposób przygotowania biletów wpływa również rozwój systemów elektronicznych, które zmieniają zakres informacji umieszczanych na papierowych dokumentach. Coraz częściej papierowy nośnik może zawierać kod pozwalający powiązać go z danymi zapisanymi w systemie sprzedaży. W takim przypadku sam nadruk nie jest jedynym źródłem informacji o uprawnieniu do przejazdu. Znaczenie ma zgodność programu z bazą danych a także poprawne działanie urządzeń używanych do jego odczytu. Przygotowanie projektu wymaga zatem współpracy warstwy graficznej z rozwiązaniami informatycznymi. Przed rozpoczęciem produkcji sprawdza się w głównej mierze kontrast programów, ich wielkość i położenie względem pozostałych elementów. Trzeba również uwzględnić warunki, w jakich bilety będą przechowywane i używane. Wilgoć, zagniecenia czy ścieranie powierzchni mogą przemienić wygląd nadruku, a tym samym wpłynąć na możliwość odczytania zawartych w nim danych.
Warto zobaczyć: bilety komunikacyjne.