Papierowe dokumenty wykorzystywane w transporcie publicznym muszą spełniać określone wymagania techniczne i organizacyjne. Ich przygotowanie wiąże się nie tylko i wyłącznie z naniesieniem zasadniczych danych, lecz również z uwzględnieniem sposobu sprzedaży, przechowywania i późniejszej sprawdzeniu. Bilety komunikacyjne różnią się między sobą formatem, konstrukcją a także ilością informacji, które trzeba na nich umieścić.

Wpływa na to przede wszystkim rodzaj taryfy i sposób naliczania opłat. Bilet jednorazowy może zawierać jedynie cenę, oznaczenie przewoźnika i miejsce na zgodę rozpoczęcia przejazdu. W sytuacji dokumentów okresowych niezbędne jest jednakże przewidzenie przestrzeni na dane dotyczące terminu ważności, rodzaju uprawnienia czy strefy obowiązywania. Projekt powinien uwzględniać także warunki testom, ponieważ poszczególne informacje muszą być łatwo dostępne i czytelne bez konieczności dokładnego prześledzenia całego dokumentu.

Jednym z bardziej niebagatelnych etapów przygotowania papierowych nośników jest wybór sposobu nanoszenia treści. Druk biletów wymaga uwzględnienia rodzaju papieru, przewidywanego nakładu oraz dodatkowych czynności wykonywanych podczas produkcji. W współzależności od przeznaczenia stosuje się papier w rolach, arkuszach albo bloczkach. Każde z takowych rozwiązań wiąże się z inną organizacją pracy i sposobem oddzielania gotowych sztuk. Przy biletach wykorzystanych do dystrybucji w automatach szczególne znaczenie mają powtarzalne wymiary a także właściwości materiału. Nieprawidłowa grubość może powodować trudności z przesuwaniem papieru, a nierówne cięcie wpływać na działanie mechanizmu podającego. Warto także zwrócić uwagę na odporność nadruku na ścieranie. Dokument często zmienia miejsce przechowywania, jest składany albo noszony razem z innymi przedmiotami, dlatego zbyt delikatne oznaczenia mogą z w pewnych przypadkach stać się nieczytelne.

W określonych zastosowaniach zwyczajny nadruk uzupełnia się dodatkowymi rozwiązaniami ograniczającymi możliwość fałszowania dokumentów. Druk zabezpieczony może obejmować wykorzystanie papieru o specjalnych właściwościach, indywidualnych oznaczeń, wzorów nieprostych do odtworzenia albo elementów widocznych dopiero przy użyciu dobrego oświetlenia. Spotyka się także mikrodruk, czyli bardzo drobne napisy, których prawidłowe odwzorowanie wymaga stosownej jakości wykonania. Poszczególne zabezpieczenia dobiera się do charakteru dokumentu i sposobu jego sprawdzania. Inne rozwiązania mogą być stosowane przy biletach o niskiej wartości, a inne przy dokumentach uprawniających do wielokrotnych przejazdów przez dłuższy okres. Należy a przy tym uwzględnić, że dodatkowe elementy wpływają na projekt wizualny i mogą wymagać zmiany ustawień urządzeń drukujących. Ich rozmieszczenie nie powinno utrudniać odczytywania priorytetowych danych ani zasłaniać miejsca przeznaczonego na oznaczenia kasownika.

Osobnym zagadnieniem jest numerowanie i identyfikacja poszczególnych egzemplarzy. W wielu systemach sprzedaży bilety otrzymują indywidualne numery, które pozwalają kontrolować kolejność wydawania dokumentów a także przypisywać je do określonych serii. Takie rozwiązanie wymaga zachowania ciągłości numeracji i sprawdzenia, czy żaden zakres nie został przypadkowo powielony. Podobnej sprawdzeniu wymagają kody kreskowe a także kody dwuwymiarowe, jeżeli już są wykorzystywane do weryfikacji przejazdu. Ich poprawność zależy nie tylko od zawartości danych, niemniej jednak też od kontrastu, wielkości i dokładności nadruku. Przed wykonaniem większego nakładu ważne jest sprawdzenie próbek na urządzeniach, które będą wykorzystywane podczas sprzedaży albo sprawdzeniu. Umożliwia to wykryć kłopoty z odczytem, niewłaściwe rozmieszczenie treści albo niezgodność wymiarów z wymaganiami technicznymi. W praktyce dosłownie drobna korekta projektu może wymagać ponownego przygotowania plików i ustawień produkcyjnych, w szczególności gdy bilety zawierają zmienne dane lub kilka rodzajów oznaczeń.

Sprawdź tutaj: bilety.